Psalm 119

Psalm 119 - 'n Kosbare pêrelhalssnoer!

Oor ‘n tydperk van vier maande het ons oor Psalm 119 gesels. Elke week. Donderdae net na 11:00 op Radio Kansel. HEERLIKHEID. Daar was tye wat ons saam gelag het en ander kere het die momentele openbaring by ons oë uitgeloop – met ‘n knop in ons keel wat die stilte oor die lug soms langer gemaak het as wat ons kon help. ‘n Verwondering oor Wie die WOORD is! Dis waaroor hierdie Psalm gaan.

John Hendriks het ‘n aansteeklike liefde vir die Woord. Uit sy eie mond: ‘Die Woord se naam is Jesus en wanneer ek die Woord opneem, hoor ek sy stem. As jy iemand se stem hoor wat vir jou lief is, wat jou gered het, raak dit jou in jou diepste wese – dan is jy lief vir sy Woord’. Met sy kennis oor die Bybel se oorspronklike tale kom daar soveel nuanses uit sy praktiese verduidelikings. Maar dis nie net nagevorsde insig wat hy deel nie, dis daardie ontdekkings wat hy self by die Here kry wat hartsnare roer. Dis anders. En vars. Dit is wat elke vers kleurvol beskryf.

Kan ek myself aan jou voorstel? My naam is Müller Crauwcamp – en die gesprekke met John het my lewe verander. Spreekwoordelik kon ek altwee my brille gebruik in die bestudering van PSALM 119 – een om mee te lees en een vir ver sien. Meestal maak ek van die leesbril gebruik om vers vir vers te dissekteer; dit voel soms asof ek ‘n vergrootglas gebruik sodat die fyner besonderhede beter verstaan mag word. ‘n Heerlike ontdekkingstog na dit wat agter die oppervlak sigbaar is. Maar voor ons by die begin begin, sit ek eers die ver-sien-bril op om na die breë PSALM 119 te kyk. Dis belangrik om die groter prentjie raak te sien.

Hoe meer vertalings jy kan besigtig, hoe beter. Ons gaan heel dikwels ook Engelse vertalings aanhaal wanneer ons voel dit illustreer dinge beter. Omdat die Hebreeuse taal so ryk is, is dit soms moeilik om iets in ons verstaanbare tale te verduidelik. Soos om ‘n Mercedes in ‘n smartie boksie te wil parkeer – het ek iemand een keer hoor sê… Daar is ‘n oorlading van verskeie betekenisse opgesluit in ‘n enkele woord of letter.

• Die opskrif van PSALM 119 gee ‘n aanduiding wat ons kan verwag: ‘Die HEERLIKHEID van die GODDELIKE WOORD’.
• Dis die langste hoofstuk in die hele Bybel. ‘n Volle 176 verse lank. Psalm 117 is die kortste hoofstuk met net 2 verse. Psalm 118 is tussen die twee en ook die middelste hoofstuk van die Bybel – met die middelste vers in die Bybel wat net onomwonde sê dat dit beter is om op God te vertrou as om op mense staat te maak.
• In die meeste verse van PSALM 119 skuil daar iewers ‘n woord wat na die Woord (of Bybel) verwys. Sulke WOORD-woorde is bv. wet, beginsels, getuienisse, voorskrifte, bevele, insettinge, gebooie, regverdige oordele…
• Hierdie PSALM 119 kan ook gesien word as ‘n opsomming van die hele Skrif. Van begin tot einde. Oorspronklik was daar nie ‘n vers-indeling nie; al 176 verse was een soliede skryfstuk; die Bybel in ‘n neutedop!
• By uitstek is PSALM 119 ‘n fyn, deeglike voorbeeld van orde. Elkeen van die 22 alfabetletters word gevolg deur 8 verse wat die spesifieke tema verwoord. 22 X 8 = 176

As jy iemand beter wil leer ken, moet julle met mekaar praat. Om God beter te leer ken, moet ek toelaat dat Hy deur sy WOORD met my praat. En Hy praat elke dag! In die proses ontdek ons dat God se intensies met my altyd suiwer is. Hy begeer dat ek gelukkig sal wees. Soos ook in die eerste Psalm begin PSALM 119 met die woord ‘welgeluksalig’ – dis die 1953-vertaling wat hom so gebruik.

As jy Durban toe wil ry en weier om die bordjies langs die pad te volg, vergeet dan van Durban. Spoedbeperkings is daar vir ‘n rede – veral deur Van Reenen se pas. Bordjies wat sê daar is ‘n skerp draai voor – of ‘n T-aanluiting. Draai links of regs. Die GPS-tannie sal soms sê recalculate wanneer die verkeerde afdraai geneem is – so wil God hê ons moet by die regte bestemming aankom. As jy dus in verhouding met die Here wil groei, kyk na die bordjies. Volg net die pad.

Die laaste verse van PSALM 119 beklemtoon die einddoel van hierdie weg: die kruis! Die boek eindig met die implikasie dat Jesus sê: ‘As jy My wil volg, verg dit dat jy jou eie ongeleerde, eiesinnigheid ondergeskik stel aan My – dat jy jouself verloën. Ek begeer dat jy saam aan hierdie juk trek.’ Om by welgeluksaligheid uit te kom, is die wenstreep aan die einde nogal belangrik.

Padbordjies is soos die tien gebooie. Dis nie wette nie; dis lewensriglyne wat aanduidings gee van waar om af te draai, waar om te stop, waar jy kan rus, waar jy verversings kan kry, waar slaggate is en watter spoed jy moet ry. As jy dit ignoreer, kan jy ‘n ongeluk veroorsaak.

Gepraat van die begin en einde van hierdie Psalm… dit laat ‘n mens dink aan wat Jesus oor Homself gesê het in Openbaring 1:8 – Ek is die ALFA en die OMEGA. Dis die Griekse woorde (wat in die Nuwe Testament gebruik word). Die Hebreeuse woorde vir die eerste en laaste letters van die alfabet is Aléf en Tau. Ons vertaling ‘BEGIN en EINDE’ in verwysing na wie God is, is eintlik so onvoldoende. Ontoereikend! Hoekom? Want ons weet dat God eintlik nie ‘n begin het nie – ook nie ‘n einde nie. ‘n Beter vertaling sou wees om te sê dat God die BEGINLOSE en EINDELOSE is.

Joh.1:1 In die begin (Alef) was God en die Woord was by God en die Woord was God – alles begin by God en draai om God. By implikasie – God wil die eerste sê in my lewe hê en Hy wil ook die laaste sê in my lewe hê! En alles tussen-in!

Nog ‘n implikasie van die eerste en laaste letters van die alfabet: Aléf en Tau… daar is ‘n vertikale en ‘n horisontale as. Die verhouding wat ons vertikaal met God het, het ‘n lynregte invloed met ons verhouding teenoor ander mense – horisontaal.

Die TAF is ook ten slotte die prentjie van God se handtekening. PSALM 119 eindig met God se outobiografie; Ek maak My handtekening – Ek is die SKRYWER van hierdie BOEK!

As mens is ek en jy vasgevang in tyd en ruimte en materie – maar God het gekies om Sy hemelse ongebondenheid prys te gee en soos ons vasgevang te wees in tyd en ruimte en materie. As MENS! Hy het onder ons kom woon. Eugene Peterson druk Joh.1:14 so mooi uit: He came and moved into our neighbourhood. God het in ons wêrelddorp ingekom – hoe anders sou ons met Hom kon identifiseer!? Hy het Homself tussen ons kom verstaanbaar maak deur ons taal te praat: Ek is die Begin en Einde…

Aan die einde van sy lewe het hulle vir Einstein gevra wat hy ontdek het in sy lewe – hy het gesê: ‘There is an uncoursed cause behind it all.’

‘n Onveroorsaakte oorsaak.

Hy het dit ontdek deur na die wetenskap te kyk en beginsels wat nie sigbaar is nie in ‘n taal omskep: ‘n Wiskunde-taal. Wiskundige formules kan uitdruk wat ons nie sien nie, maar as jy die beginsels volg, sien jy die sigbare effekte. Gravitasie is een voorbeeld: kan jy dit sien? Nee! Maar kan jy dit bewys? Inderdaad! As jy van die dak afspring, gaan jy die effek daarvan beleef – miskien in die hospitaal…

God is ook ‘n Wiskundige. Wiskunde is net ‘n taal waarin dit wat jy nie met jou oë kan sien nie, uitgedruk word. Die Bybel druk vir ons beginsels wat jy nie aan kan vat nie uit in ‘n algebraïse, Wiskundige taal. Oor abstrakte goed (soos bv. ewigheid) praat Hy met ons sodat ons by die ewigheid kan uitkom. Dit is daarom so betekenisvol dat die laaste letter van die Hebreeuse alfabet die prentjie van ‘n kruis is. Die teken van ‘n kruis was ook ‘n aanduiding waar ‘n skat begrawe is. Skattejag. As jy wil weet waar die skat versteek is, gaan na die voet van die kruis toe. Wandel deur 176 verse op soek na Woord-skatte. God speel nie wegkruipertjie nie; Hy geniet dit net so wanneer ek iets nuuts van Hom ontdek – al voel dit soms soos klein openbarinkies… deur al die alfabetletters!

Daar is soveel ORDE in hierdie PSALM 119.

‘n Byekorf is ‘n georganiseerde patroon. Elke heuningkoek bestaan uit agt-kantige selletjies wat gebreek moet word voordat jy die heuning kan proe. Dis Ps.19 wat hierdie begrip eggo: die Woord is soos heuning wat geëet kan word. Soet!

Daar is 22 letters in die Hebreeuse alfabet. Elke alfabetletter word gevolg deur 8 verse wat die spesifieke letter beskryf.

Oorspronklik was elke letter ‘n prentjie-letter! Dis hoe die Hebreeuse taal ontstaan het.

A picture speaks a thousand words.

So byvoorbeeld is die eerste letter dan Aléf – dit is die prentjie van ‘n os! Binnekort bespreek ons dit deeglik, maar vergelyk net Mat.6:33 wat sê: Soek EERS die koninkryk van God en al hierdie dinge sal vir jou bygevoeg word. As jy by Alef begin, val al die dinge in plek.

Ons verwys na die AGT VERSE in elke alabetletter as ‘n PERIKOOP!

Dit is ‘n snit uit ‘n breër konteks uit – ‘n stuk studie wat onder die vergrootglas geplaas word om uiteindelik soos ‘n legkaartstuk die geheelprentjie te voltooi. Konteks.

Elke eerste vers van ‘n perikoop is ‘n nuwe begin en elke agtste vers voltooi die perikoop op ‘n oorwinningsnoot. Na die sewende dag (van rus – vgl. Genesis 1) begin ‘n nuwe begin op dag agt. Om ‘n opstandingslewe in te lei. Elke keer agt verse wat die hele PSALM 119 deur rondomtalie. Tematiese herhaling. Alfa en Omega – begin by die Beginlose om by die Kruis uit te kom met die fokus op Christus, die Eindelose – op die Woord!

En die gesindheid wat ons in die eerste verse optel, gaan oor die vraag of ek bereid is om geleer te word. Kan ek sê: ‘Here, eintlik weet ek nie, leer my wat is die beginsels in hierdie verhouding waarvan U die Meester is’. In dieselfde lig wil ek by die betekenis van die laaste vers uit te kom… om die doel van die kruis te verstaan: tetelestai! Dit is volbring.

Die Here voer ‘n multi-dimensionele geprek met ons in PSALM 119. Dit is ‘n string pêrels; jy kan nie die string los sny en net enetjie uithaal nie, want dan is jou string daarmee heen. Sien hoe elke pêrel, elke perikoop, met mekaar hande vat. Eintlik moet die alfabetletters in ‘n sirkel staan. Die einde raak weer aan die begin. ‘n Onbreekbare sirkel.

Elke pêrel het sy eie 8 stringetjie pêrels wat onderskeidelik met mekaar ingeryg is. Hebreeuse alfabetletters – 22 van hulle – gee elkeen ‘n ander kleur en dimensie aan dieselfde Woord-pêrel. Die Pêrelkenner moedig ons aan om net ‘n paar versies onder die vergrootglas te plaas. As jy aanskuif, kyk jy weer na dieselfde Woord en ontdek die nuwe dimensies van dieselfde pêrel. Kleurryk!

Ek nooi jou om saam met ons elke alfabetletter met sy perikoop van nader te bekyk.

ALEF se prentjie is die van ‘n os. ‘n Geleerde os! Die simbool is van krag en sterkte. Die eerste agt verse verduidelik dan dat God die geleerde Os is. Hy weet waaroor die lewe gaan; Hy sal jou leer. Die jong os moet deur die ouer os geleer word: waaroor gaan die lewe!? Om sin en betekenis aan die lewe te gee. In die natuur is ‘n geleerde os ‘n fantastiese ding; hy ken sy naam en as sy naam geroep word, kom hy en staan in sy ry – presies in sy plek. By sy juk om ingespan te word. By implikasie kan ek en jy ons nek saam met die Os in die juk sit. Sy las is lig en Sy juk is sag.

‘n Trilogie van harmonie, vreugde en genoegdoening. ‘n Agteroorsit in tevredenheid. Satisfaksie. Ander vertalings praat van GESEËND. Blessed: happy, fortunate and to be envied! Wie is dit wat so gelukkig is? Dis die mens wat WANDEL volgens die Woord van die Here. In beide die eerste vers asook in die laaste vers van hierdie Psalm is daar ‘n verwysing na die pad, die weg… die wat kies om in die voorgeskrewe pad te wandel.

‘n Definisie van gelukkig-wees, is a devouring of your reasoning by the Light. Die Here wil hê dat ons op ‘n nuwe manier moet dink sodat ons saam met die geleerde Os kan trek om ons rol en doel uit te leef – ongeag beroep. Om gelukkig te wees, moet ons ons weë skik na God se Woord.

Dis ‘n woord wat in ons samelewing verwaarloos word. As jy saam met My in die juk wil trek, is ongeregtigheid onwelkom. Ongeregtigheid beteken ek kan woorde toevoeg of verdraai om my te pas. Opregtheid is om nie net genadig teenoor myself te wees en die wet op ander toe te pas nie. Om in die juk saam met die geleerde Os te trek, moet ek spreekwoordelik eers die splinter in my eie oog raaksien voordat ek op die balk in iemand anders s’n fokus.

Om te wandel met die Here (of in die wandelgange van ‘n winkelsentrum of selfs by die werk) impliseer geen passiwiteit nie. Dis ‘n aksie waarin ek erken dat Hy op die troon van my lendene sit. Wat beteken ‘lendene’? Dis waar my diepste wese is, my binne-wese – daar waar ek dink, daar waar ek idees vorm, daar waar ek dinge interpreteer. Dis hoe ek saam met die Os moet wandel. Behold the King! Hy wil op die troon van my hart sit.

As ek sê ek soek God impliseer dit nie dat God ver is nie. God is orals. Alomteenwoordig! Ek vind God in alles, in alle omstandighede. Daar is geen afstand tussen God en mens nie, maar die nuwe openbaringe wat ek van Hom ontdek, is vars. Nuut! Ontdekkings van wie Hy is, vat hande met die Alef-beginsel. Hy IS! Ek kan Hom vind in die kosmos, in die wetenskap, in chemie, in die Woord – selfs in my gewete. Ek kan Hom herken in al my omstandighede.

Hierdie begrip kom voor in verse 2,4,5 & 8. Wat is dit wat ons moet onderhou? Elke keer kom dit daarop neer dat ons die Woord moet koester. Omhels die Woord. Beskerm die Woord teen jou ou natuur. Teen selfsug. Op die manier hoe ons praat, kan ons soms die Woord lukraak uitgooi op straat. ‘n Mens beskerm dit wat vir jou kosbaar is – soos om ‘n kleinnood naby jou te hou.

HOE ons dit moet onderhou? Soms vra ons vir ‘n kind om iets te doen – hy doen dit, maar met ‘n dikbek. Teësinnig. Die teenoorgestelde is om in oordaad, baldadig gehoorsaam te wees. Gehoorsaam met blydskap.

As jy in die spieël kyk terwyl jy klaarmaak om uit te gaan, kyk jy nie na wat is reg nie; jy kyk na wat nog uit plek is. Wat moet nog reg kom? Identifiseer wat die Here wil aanspreek. Die gees waarin die Here sekere dinge uitwys, is tot jou eie voordeel. Ons kan nie die Woord wat my aanspreek, afwater nie.

Intensioneel – ingespanne – aandagtig. So moet ek na die Woord luister met die begeerte om die opdragte uit te voer. Met ‘n gesindheid van blydskap.

Eerstens is ek bewus van Sy teenwoordigheid voordat ek lof kan betuig. God is met ons – by ons! Dis die werklikheid. Wanneer ons God beter begin verstaan, is dit ‘n natuurlike uitvloeisel om uit te bars in lofprysing.

Ek sal prys wanneer ek leer (vers 7). Die wyse Os leer die jonger os. Die leer-proses verg soms harde dissipline – daar waar dit seermaak. Om geTEM te word, is om makker gemaak te word – ‘n wilde dier word mak gemaak sodat hy bruikbaar kan wees. Die woord ‘leer’ kan ook vervang word met ‘dissipel maak’. As jy in die koninkryk van God is, is jy ‘n leerder – ‘n dissipel. Die grondbeginsel van die woord dissipel is dissipline. Die jonger os word gedissiplineer, geleer, om reg ingespan te word!

Ek kan God ook loof oor die ‘regverdige oordele’ (vers 7). Van hierdie oordele kan gunstig of ongunstig wees, maar die hoof doel is sodat daar harmonie in my sisteem kan wees. Soos wat ‘n regter uitsprake kan maak om sinchronisasie as eindresultaat te kry.

Harmoniseer:
‘n Stemvurk met ‘n sekere dessibel word geslaan en ‘n ander stemvurk vibreer op dieselfde frekwensie. Dis wat die Here wil doen – in harmonie. Die groot os verteenwoordig hoe dit moet klink – die jonger os moet in dieselfde sleutel speel of sing.

Prys – die effektiefste wapen vir geestelike oorlogvoering is lof en aanbidding. Hoe jy wandel is ‘n manier van geestelike oorlogvoering: vurige pyle word afgevuur in die vyandelike gebied om chaos en verwarring te saai.

Die agtste vers van elke perikoop het iets te doen met oorwinning.

As ek God sentraal het in my beredenering, in my denke, in al my omstandighede, raak ek ontslae van alle mistighede. Ek kan nooit vergeet dat Hy die eerste oorsaak is van die lewe nie; Hy het lewe aanmekaar gesit. Hy het ‘n plan met my lewe!

In Sondagskoolterminilogie het ek as jong seun my ‘hart vir Jesus’ gegee. Op die eerste bladsy van die Bybel wat ek by my ouers gekry het, het hulle Ps.119:9 geskryf: ‘Waarmee sal die JONGELING sy pad suiwer hou? Deur dit te hou na U WOORD’.

Die begrip ‘jongeling’ kan verwys na iemand wat nog jonk is in ouderdom, maar dit praat ook van die onervare jagter – soos ‘n jong leeu. God se gees binne-in ons jag om meer van SY WOORD te vind. Selfs op ‘n hoë ouderdom weet jy nog nie alles nie. Die lewe is ‘n voortgesette proses van leergierigheid.

Vers 1 en vers 9 is die beginverse van die eerste twee perikope. Daar is progressie: ons gaan nou leer hoe om die huis uit te vee, hoe om dit skoon te maak; om geesvervuldheid te verstaan en te beleef. ‘n Mens sien beter deur skoon vensters. Die Woord was ons.

Die jongeling verwys ook terug na die vorige perikoop; na ALEF, as die ongeleerde os – die jong os – wat ingespan moet word om die gewoontes van die geleerde os aan te leer.

Habitat is ‘n ander woord vir tent of huis of woning. Die huis waarin ek bly is die huis wat ek vir myself skep deur die GEWOONTES wat ek aangeleer het. Om die Woord beter te leer ken, is om goeie gewoontes aan te leer en slegte gewoontes weg te smyt. Die Engelse woord ‘habit’ verduidelik hier die kultuur van elke huis. En elke huis het sy kruis. Die vensters van die huis is deursigtig.

Die prentjie van die tweede alfabetletter, BET, is ‘n grondplan van ‘n tent. Die nomade van destyds kon goed daarmee identifiseer - en op so ‘n manier hulle verhouding met God verstaan. Die lewenspad wat ons bewandel is ‘n kruis-weg. Wat beteken dit om God te volg? Neem jou kruis op en volg My. Dit impliseer ‘n self-verloëning sodat Hy saam met my in hierdie HUIS kan woon. Om nie net hardkoppig my eie pad te wil volg nie, maar om by die Here te hoor hoe lyk die pad wat Hy vir my beplan. My ego moet aan die voete van die kruis bly sit.

God is always objectively good – we are subjectively good. Ons is goed wanneer ons daarna voel. Ons is subjektief teenoor wie ons goed wil wees.

Die wedloopbaan in die olimpiese spele is ‘n sirkel. Die wegspringplek is ook die plek van die wenstreep. Dit is die prentjie van ons lewensbaan waarin ons hardloop. ‘n Lewensiklus! In 2Tim.4:7 gebruik Paulus dieselfde woord: ek het die weg, die wedloop van die lewe, voltooi. Die skoot het geklap en elkeen is in sy eie baan – besig om te hardloop. Op hierdie pad is daar ‘n oorlog aan die gang. Net soos in enige atleet se kop, kompeteer hy teen weerstande – dit mag wees teen homself, teen liggaamsuitputting, teen natuurelemente, teen sy opponent. Dit is ‘n geveg wat aan die gang is. Die geveg moet eerstens in jou boonste verdieping gewen word; daar waar jy dink! Opsies word oorweeg en opsies word gevolg. Dit is die WEG waarvan P. 119:9 praat. 2 Timoteus is die laaste boek wat Paulus geskryf het en daarom sê hy hy het die sirkelbaan amper voltooi – hy hardloop hierdie weg om die lourierkrans as kroon te kry. (Geparafraseerd.)

2 Timotheus 4:7 ‘Ek het die goeie wedloop afgelê; ek het die wenstreep bereik; ek het gelowig enduit volhou’.

Hierdie direktiewe rigtingwysers op die pad is altyd tot jou eie voordeel.

Die tweede alfabetletter, BET, beteken dus ook om nuwe denkpatrone, nuwe gewoontes aan te leer. Niemand weet heeltemal hoe die brein werk nie, maar tydens trauma maak jou brein letterlik groewe wat sigbaar is. Neurologiese ontdekkings kom met verstommende feite vorendag. Die Here wil letterlik nuwe breinpaaie skep; hoe om nuut te dink. Gewoontes impliseer oefen oefen oefen. Hoe kry jy spesifieke Skrifgedeeltes onder die knie? Memoriseer. Oefen oefen oefen.

Na hierdie huis waarin ons bly, word ook verwys as die tempel van die Heilige Gees. Met die klem op die ‘Heilige’ Gees. Die uitvee van die huis is ‘n reinigingsproses – ‘met my hele hart’ (vers 10) soek ek U. HART impliseer met my diepste wese; daardie deel van my lewe waarin net ek en God die rolspelers is. Diep geprekke. Dis waar die veranderinge gebeur. Om by die logika van God uit te kom – en om my logika ondergeskik te stel aan Syne – help my om dinge te interpreteer met Goddelike insig. Maak God se Woord jou eie – met jou hele hart.

‘Ek het U woord in my hart gebêre’ – hoe bêre ek dit? Sommige vertalings praat van wegsteek; om dit vas te hou. Maria het ook die profetiese woorde oor haar Seun in haar hart gebêre. Aan beloftes moet vasgehou word vir wanneer die regte tyd aanbreek. Beskerm. Selfs memoriseer – as jy ‘n gedeelte gememoriseer het, onthou jy dit – en op ‘n dag gebeur daar net iets wat jou daaraan herinner. Die Woord moet op alle maniere in ons hart wees.

Met my mond sal ek verklaringe maak. Dis ‘n aankondiging van omstandighede – hetsy gunstig of ongunstig. Wat dit sê, is eintlik ’n uitvloeisel van hoe my kop skoongemaak is. Hoe ek dinge nou anders sien. Die homologeo-begrip is hier ter sprake: om dieselfde dinge wat God sê oor my lippe te besig.

Om bly te wees is nie omstandigheid gebonde nie. Daar is ‘n geloofselement betrokke. Geloof is soos ‘n mot – aangetrokke tot die kers. Lig. Dartelend draai dit om die onveranderlike. Die les daarin is om ‘n lewensingesteldheid te hê van uitbundige vreugde terwyl ons besig is om te lewe. Besig om die lig te beleef en geniet.

Om te mediteer is nie soos die oosterse leegmaak-proses nie; dis ‘n vol maak van die Woord. Soos wat ‘n leeu sy prooi bekruip en dit inhaal en uiteindelik verslind asof hy die enigste een is wat daaraan mag eet… totdat hy trommeldik is. Dit is hoe ons die Woord oordink totdat dit deel is van ons lewens. Van ons binnekant.

Elke perikoop eindig op ‘n hoogtepunt. So ook hierdie een. Soos wat die leeu dit geniet het om sy prooi te verorber so kan ek myself verlekker in die nuwe ontdekkings van wie God is. Ek geniet dit; ek ver-lus-tig my in U woord. Ek is lus daarvoor.

It is my delight – I look upon Your Word with pleasure.

GIMEL se prentjie lyk soos ‘n kameel. Taalkundiges beweer dat alle tale sy oorsprong in Hebreeus het; daar is ‘n sterk ooreenkoms tussen die woorde gimel en kameel. ‘n Kameel is ‘n dier wat by uitstek gekoppel word aan dié begrip: uithouvermoë. Hierdie sirkel renbaan van die lewe het baie uitdagings. Elke sportman sal dit beaam dat jy uithouvermoë nodig het om te oefen sodat jy in die sportsoort kan uitblink.

Uithouvermoë is dus afhanklik van oefen, oefen, oefen – die vorige alfabetletter: BET, BET, BET. Skoonmaak, skoonmaak, skoonmaak om ‘n huis te hê met vensters waardeur jy kan kyk. Gewoontes. GIMEL is daarom ‘n opvolg op BET.

Goeie eetgewoontes is belangrik vir die atleet van die lewe – daar is ‘n doel om te bereik. PSALM 119 hang nie onafhanklik van die res van die Bybel nie aan die waarheid nie – daar is raakpunte met ander Skrifgedeeltes. Woord verduidelik Woord.

1Tim.4:7-8 Maar werwerp onheilige en oudwyse fabels en oefen jou in die Godsaligheid; die liggaamlike oefening is tot weinig nut, maar die Godsaligheid is nuttig vir alles omdat dit die belofte van die teenwoordige en die toekomende lewe het.

Oefen is om jou huis korrek te bou – volgens die voorskrifte (BET).

Godsaligheid is om met jou brein te kies om opgeruimd te wees. Dis om te sien dat God teenwoordig is. Dis aanbidding met danksegging. Die uitkoms daarvan is die genade om in dankbaarheid te lewe.

Die Hebreeuse taal lees van regs na links. In die Hebreeuse taal is dit ‘n algemeen aanvaarbare gebruik om ook te kyk wat beteken ‘n woord wanneer dit agteruit gelees (of gespel) word. Die woord GENADE in Hebreeus spel agteruit (m.a.w. van links na regs) die woord NOAG. En die betekenis daarvan is RUS.

Oefen dus om by rus uit te kom. Daar is ‘n natuurlike progressie binne-in die alfabet: ALEF… BET… GIMEL. Begin oefen en rus.

In hierdie perikoop gee God gesonde kos wat jou energie gee wat jou help met uithouvermoë wanneer jy oefen sodat jy later kan ontspan en terugkyk met tevredenheid.

Jou liggaam teer op wat jy nou net geëet het – hy verteer dit. Dit word opgebreek in fyner stukkies sodat dit geabsorbeer kan word in jou ligggaamlike sisteem. ‘n Koei herkou!

Vrolikheid. Opgeruimdheid. Wanneer jy na ‘n speelgrond kyk en hoe kinders speel, kan jy sien watter een is ondervoed. ‘n Kind met ‘n gesonde voedingswaarde is, speel; meestal uitbundig en uitgelate. Hy waag. Probeer ‘n nuwe tak in die boom klim. Baiekeer – ook geestelik gesproke – is iemand lusteloos omdat hy nie die regte kos inkry nie.

Kinders wat tot en met die ouderdom van vyf jaar nie blootgestel word aan goeie voedingswaarde nie se intelleginsievermoë ly daaronder.

Wanneer jy as ouer jou kinders toelaat om te eet net dit waarvoor hy lus is, gaan hulle op roomys en lekkers lewe. Dis egter noodsaaklik om seker te maak hulle ook hulle groente en vrugte en proteïne inkry om ‘n gesonde dieet te handhaaf. Ouers is die padtekens vir hulle kinders.

Skep gerus genoeg van PSALM 119 se kos in jou bord – en geniet die voedsaamheid daarvan. Jy mag jou maar trommeldik eet soos wat ‘n leeu doen. En dis soveel lekkerder om (selfs geestelike kos) saam met ander mense te nuttig.

Toe Jesus vir Petrus drie keer vra of hy HOM liefhet, het Hy nie vir hom gesê: Wen Jerusalem vir Christus nie – Hy het gesê: begin deur my skape te VOED! Pasgebore babas, lammers moet goeie voeding kry; dis waar jy begin. En dan moet jy, Petrus, die jong skape voed. En daarna is dit die groot skape (My skape) se beurt om gevoed te word.

Die herder se liefde vir die skape word geïdentifiseer deur die voeding wat hy hulle gee. En die herder se liefde vir die Here word bekend gemaak deur die voeding wat hy vir die skape van die Here gee.

Korrekte, gesonde (geestelike) voeding sal jou lei na geestelike volwassenheid. Dit is ‘n pad met padtekens wat jou in die regte rigting stuur. In die proses kan jy ontdek wie jy werklik is – hoe God jou sien! Om te word wie jy eintlik is. Hierdie proses het transformasie tot gevolg. Om meer soos Christus te wees.

Dis die eerste woorde van hierdie perikoop. Dit skop af met ‘n gebed. Deal bountifully! Die implikasie is ek bid so: Here, bring enige situasie oor my pad – gunstig of ongunstig – want ek het geleer om U te vertrou. U gaan my op hierdie manier voed. Ek sluk selfs die slegte medisyne want ek kan die Here se intensie met my vertrou. Alles kom met ‘n prys; God het self sy lewe neergelê. Hoekom goed doen? Sodat ek kan lewe! Maar eers moet ek oorgee…

Oorgee voel soms soos verloor, soos weggee. Om iets waarvan jy hou nie meer te hê nie. Eendag het ‘n pa vir sy dogtertjie rooi plastiese aanmekaarknip-krale gegee; sy het soos ‘n prinsessie gevoel wanneer sy daarmee gespeel het. ‘n Paar jaar later het hy gevra sy moet dit vir hom terug gee. Dit was vir haar moeilik, want sy het soos ‘n prinses gevoel wanneer sy daarmee gespeel het. Toe sy dit uiteindelik vir hom gee, het hy vir haar ‘n kosbare stringetjie egte pêrels gegee; ‘n mens dra nie rooi plastiekkrale saam met pêrels nie. Sy was nou groot genoeg om die waarde te waardeer. Om oor te gee, is om die Here toe te laat om iets beters te gee.

Dit bring my op die punt waar ek met oorgawe kan sê Here doen met my wat U wil! I surrender all!

Wanneer jy in ‘n krisissituasie kom, is dit nie die tyd om die beginsels waarvolgens jy wil lewe vas te maak nie. Om sekere gewoontes reeds in jou lewe gevestig te hê, maak jy die beginsels daarvan vas in die normale gang van die lewe. Wanneer die krisis opduik, weet jy dan wat jou besluite gaan wees – dis binne die raamwerk van gevestigde beginsels. Dis reeds vasgemaak. Wanneer ‘n beginsel om bv. omkoopgeld te ontvang (of nie!) vasgemaak is, is dit maklik om die besluit te neem wanneer jy onvewags daarmee gekonfronteer word; jy herken die padtekens langs die pad… en jy weet wat om te kies. Dit is hoe ek die lewe – SY lewensplan vir my – ten volle kan beleef.

Die Amplified-vertaling gebruik sulke mooi woorde oor vers 17 – hearing, receiving, loving, obeying. Dis prakties.

Jesus word genoem die Seun van die Mens – en Hy was die enigste normale Mens!

Dis abnormaal om nie terug te vloek wanneer iemand jou vloek nie (in wêreldse terme). Dis ‘n afwyking van die normale – soos wat mense ‘normaal’ beskryf. Om God te sien in die skepping is normal. Die geskrewe Woord is die maatstaf. Wat is jou vertrekpunt? As jou vertrekpunt verkeerd is, kom jy ook by ‘n antwoord uit – maar ‘n onjuiste antwoord. Jy kom slegs by die regte insig uit wanneer God jou vertrekpunt is. ALEF.

Galileo Galilei se teorie was dat die aarde nie die vertrekpunt is vir ruimtelike somme nie, maar wel die son! Dan val al die rekeningkundige berekeninge in plek. Engels druk dit mooi uit: The Son is the sun.

Wanneer God ons vertrekpunt is, val alle berekeninge vir ons wêrelddorp ook in plek. Dan sien my oë in perspektief.

As jy nie glo in die abstrakte nie, hoe bewys jy liefde? Haat? Jy sien en beleef die effek daarvan. Ek kan God nie met my oë sien nie, maar ek beleef die effek van Hom. Dieselfde met elektrisiteit; daar is ‘n onsigbare werklikheid, maar druk jou vinger in die prop – jy ervaar dan die feit daarvan op ‘n ander manier.

Die onsigbare werklikheid van dat God IS, is onweerlegbaar.

Eintlik hoort ek nie op hierdie aarde nie… Ek hoort eintlik aan my Vaderland (die hoofletter is intensioneel.) Dit wat ongelowige mense amusant vind, is nie altyd vir jou snaaks nie. Die kameel se kop is in die wolke – anders as die ander gediertes daar onder. Paulus sê bedink die dinge wat daar bo is…

Dit klink of daar iets fout is met jou as jou verlange is na die Here se oordele, Sy verordeninge! Agter dit alles lê die verklaring dat ek God kan vertrou. Here, wys my dit wat ek nog nie raaksien nie – hoe kan ek my lewe belyn met U plan vir my.

As ek onskuldig in ‘n hof verskyn, verlang ek na die regter se uitspraak – sodat dit waarvan ek beskuldig word, aan die lig gebring kan word. My onskuld word publiek aangekondig en ek is vry!

God se oordeel bring vryheid. Die oomblik as ek my rug op Sy oordele draai, kortwiek ek myself van God se plan vir my.

In my wilskeuse om die Woord as my riglyn te volg – in my voorneme om die padtekens nie te ignoreer nie – kan ek met vrymoedigheid vra dat verwaandheid van my verwyder word.

Hy gaan drink water. Soveel moontlik. Hy eet soveel as wat hy kan. Hy is ‘n oorlewingsdier; hy weet hy is gemaak om ‘n las te dra en om die woestynpad aan te durf.

Die lewe het sy uitdagings – en in jou is daar beleggings gemaak om uit te kan hou. Maar ‘n goeie wenk is om te drink van die lewende water – om die Woord te verorber soos ‘n leeu sy prooi vreet.

Dit lyk amper soos ‘n onderstebo hoed. Dit simboliseer ‘n DEUR wat die ingang is na ‘n huis – soos ‘n vel van ‘n dier wat geslag is wat voor die deur van ‘n tent hang om as deur te dien. Om in en uit die deur te beweeg, impliseer verhouding. Die woord ‘weg’ is in hierdie perikoop opvallend; minstens vyf keer in hierdie agt verse.

Die deur verwys na die versoeningsoffer wat Jesus gegee het. Hy het uitdruklik gesê dat Hy die Weg, die Waarheid en die Lewe is. Ons het nodig om deur hierdie deur te gaan om in verhouding te staan. Die implikasie van ‘n versoeningsoffer is dat bloed gevloei het wat ‘n weg baan tot in die lendene.

Dis jou diepse wese – daar waar net jy met jouself praat; jou gedagtewêreld! Daar waar selfs eie geheime beredeneer word. Dit is waar ‘n totale verandering plaasvind? Diep binne gebeur daar dus ‘n afbreek en ‘n herbouïng.

Soos GOM aan iets vasklou, so is my siel verkleef aan STOF (vers 25). Stof is klein en kan weggeblaas word. Om deel te wees van die transformasie, moet ek eers erken en besef wie ek is. Vier dinge oor myself in verhouding met wie God is:

Ek is niks
Ek weet eintlik niks.
Ek besit ook niks.
Ek kan niks doen om myself te verander nie – ook nie om omstandighede te verander nie.

Die Engelse woord quicken sê dit goed. Herleef. Daar kan net herlewing kom as ek weet wie ek voor God is. Herlewing is meer as net vernuwing.

Wat is die essensie van herlewing? Dit is om uit te kom by God se gedagtes. Die Bybel is ‘n kleurvolle panoramiese verduideliking van hoe God dink. Verskillende situasies kry kleurvolle betekenis wanneer God se lig daarop skyn. Herlewing kan egter net gebeur wanneer ek gesterf het – in myself!

…om getransformeer te word:

1. Ek is bewus van my nietigheid as mens (stof).
2. Ek het rekening gehou oor waar ek met die Here staan – soos ‘n rekenmeester wat forensiese boekhouding doen (:26). Ek raak bewus van waar my probleem lê; ek dink nie soos wat God oor my dink nie.
3. Ek verstaan dat ek wysheid moet bekom. Wysheid is wanneer ek God erken en raaksien in al die omstandighede waarin ek my bevind (:27).
4. Ek gom my aan die Woord (:31). Die Woord is ‘n persoonlike terapeut.

‘My siel drup van kommer’ (:28). Wanneer ek dit die nodigste het, word ek aanhoudend, voortdurend versterk deur die Woord. Dit is ‘n oprigting wat in die teenwoordige tyd gebeur EN net aanhou – present continuous tense – soos water wat vloei en net aanhou vloei. So word die kommer in my binneste aangespreek.

Daar bestaan nie iets soos ‘n wit leuentjie nie (:28). Een vertaling sê: Hou valsheid van my weg.’

Dis nie ‘n negatiewe ding om agter te kom waar ek tekortskiet nie – dis net ‘n openbaring van nog ‘n plekkie in my lewe waar ek kan verbeter. Nog ‘n aspek in my lewe wat ek kan oorgee. Die Here is konstant besig om vir ons die deur te wys. Ek het die weg van Waarheid gekies (:30).

As God die REGTER is, is die manier hoe Hy oordeel tot my voordeel. Hy wys maar net ‘n paar vuil kolle op my kleed uit… want jy sien dit moontlik nie self raak nie. Selfverwyt is nie nodig nie! God wil my bewus maak van dinge wat nie strook met Sy wil vir my lewe nie. Geestelike groei is om meer en meer getransformeer te word na SY beeld. Dit is wat Hy uitwys. Gunstige en ongunstige oordele het net een doel voor oë: Hy wil hê dat ek bevry word! Na ‘n tyd van slawerny kom Hy en kondig vryheid aan. Die ekstra gewig op jou skouers het eelte veroorsaak; Hy haal die juk af… want My las is lig! Onnodige gewig is eenvoudig net onnodig. Oordeel is dus nie ‘n veroordeling omdat daar ‘n vuil kol is nie, dis ‘n uitwys sodat die Woord kan was. Oorwinning! Jubel!

VYF praat van genade! Dit wat net God kan doen!

Die baarmoeder verpersoonlik genade. Die baarmoeder ontvang ‘n saadjie wat bevrug is. Die saadjie haak vas aan die wand van die baarmoeder en kry substans om te lewe. Die saadjie ontvang die beste kans om te groei – danksy die tere koestering van die baarmoeder totdat die saadjie groot genoeg is, ontwikkel het, om gebore te word.

WOW – womb!

Dis iets wat net God kan doen – dit is waarvoor hierdie vyfde alfabetletter staan. Heiligmaking - dis ook iets wat net God in my – en vir my – kan doen!

God is die Vader van lewe! Die oorsprong – van geboortes. Immanuel beteken GOD MET ONS! Hy wil SY SEUN aan die wêreld bekend maak deur my - deur jou! En dit begin met ‘n saadjie.

Die Bybel is ‘n instruksieboek. Ek erken my afhanklikheid dat ek myself nie kan leer nie. God is die programmeerder wat die sagteware ken. Terwyl Hy my leer (:33) hoe om te dink, is ek ook besig met geestelike oorlogvoering.

Wanneer my verstand (:34) iets verstaan, volg daar insig. Ek sien dinge anders. Begrip impliseer ook om te kan onderskei. Kennis van die Woord help om te weet wanneer ‘n spesifieke stelling juis is of nie. Ons het insig nodig in hierdie lewe oor die lewe.

Veroorsaak my, Here, dat ek vanuit die dieptes van my wese kan wandel (:35) – in U Woord vind ek vreugde.

Die Woord leer my hoe om deur die deur te gaan sodat my manier van dink kan verander. My eie idees kan ek neerlê en sy gedagtes in die plek daarvan opneem. Die Here doen die veroorsaking sonder dat ons die kloutjie by die oor uitkry; ons verstaan nie altyd die groter prentjie nie. Die Leermeester weet hoe om situasies te skep sodat die leerder by daardie ahaa kan uitkom.

Neig my hart (:36) – daar waar my binne-denke gebeur! Neig is om my hand bak te maak en agter my oor te sit om beter te kan hoor. Om nader staan – selfs skuins te leun en om nader te buig. Om nie my eie drifte en verwagtinge harder te hoor as wat God fluister nie.

Help my om weg te kyk van die onbenullighede sodat ek kan sien dat God heeltemal in beheer is. Al voel ek buite beheer, is God nog steeds in beheer van my lewe.

BEHOLD the KING

Draai my weg van die negatiewe – veroorsaak herlewing in my.

‘n Tentpen anker die Woord in jou lewe vas. Soos ‘n spyker! Dit is ‘n heenwysing na Jesus wat met ‘n spyker aan die kruis vasgenael is. Die Man met die spyker in sy hand… Hierdie letter van die alfabet lyk soos ‘n Y – soos ‘n spyker wat iets vas slaan. Sonder tentpenne moet jy nie met ‘n tent gaan kamp nie… Maar dit is belangrik om penne nie net aan die een kant van die tent in te anker nie – orals! Reg rondom. Sien jy die effek van verhouding wat hier aangespreek word? Daar is genoeg ruimte in hierdie verhouding (aan die binnekant van die tent) wanneer tentpenne aan al die kante ingeslaan is.

WAU is die sesde letter van die alfabet en dit praat van die mens se behoefte aan onafhanklikheid. Ons onafhanklikheid word direk aangespreek omdat ons juis totaal en al afhanklik is – danksy Christus se offer. Die mens het egter ‘n natuurlike begeerte na onafhanklikheid.

‘n Goeie taalonderwyser sal jou leer dat ‘n mens nie ‘n sin begin met die woord ‘EN’ nie, maar in hierdie perikoop begin vyf van die agt verse met ‘En…’

‘n String pêrels word saam gesnoer.

‘n Ander manier om VAV te beskryf, is die woord ‘EN’. Nog ‘n tentpen en nog ‘n tentpen. Die sin is nie voltooi nie; dit gaan aan. Gaan voort. Eintlik is PSALM 119 alles een sin wat opgedeel is in 22 perikope.

Die ‘en’ koppel soms twee teenoorgestelde dinge aanmekaar. Die string wat die pêrels aan mekaar koppel, is die Man met die spyker in sy hand… Kol.1 Hy is die Een wat alles gestring hou: die hele skepping! Tot in ewigheid! (vers 44 – vir ewig en altyd) - …en… en… en…

‘Laat U goedertierenheid oor my kom.’ Dis ‘n belangriker woord as wat dit met die eerste oogopslag lyk. To bend down to an inferior in kindness. Dis wat God doen; dis wat Hy gedoen het! Jesus het aarde toe gekom. Die Meerdere het die mindere kom dien. Hy buig! Wat ‘n grootse verduideliking van genade! Goedertierenheid!

Dit vat die onderwerp van verskillende tentpenne, verskillende verhoudinge waarby ek betrokke is verder: dien ek die mense met wie ek skouers skuur? God se neerbuig na my is ‘n teken van hoe lief Hy my het. Met daardie agapé kan ek ander liefhê.

Wanneer vers 41 praat van ‘o Here’ vewys dit na God as die Redder. Hierdie begrip kom reeds in die begin van Genesis na vore – en dis ‘n goue draad dwarsdeur die Bybel.

Die essensie van bestaan!

Om die rede vir hoekom ek lewe te verstaan, is dit vir my noodsaaklik om redding te verstaan. Om die Redder te ken! Die Woord!

Wanneer iemand gebore word, is dit ‘n groot dag! Ons vier verjaarsdae! Maar ‘n groter dag is wanneer ek ontdek hoekom ek gebore is.

…dit is dan wanneer ek kan antwoord – kan reageer – op enige iets wat my kant langs kom.

Hierdie drie begrippe is ‘n opsomming van hierdie perikoop, maar meer nog; dis ‘n opsomming van die boodskap van die Bybel. Van PSALM 119.

Sekuriteit en selfvertroue is geanker in genade, in redding, in die Woord. Anker! Beleggings en aardse besittings kan dit nie vervang nie, want ‘…ek vertrou op U Woord’. (vers 42)

Waarheid is net nog een van die toue wat die tent regtrek – en met die tentpen geanker is – sodat die tent regop kan staan. Dan is SY oordele, SY verordeninge, nie iets wat ek hoef te vrees nie, dis iets waarop ek kan hoop. Kan wag! Orde en harmonie is die kernbegrippe wat die uitvloeisel is van die Regter se uitspraak.

Hierdie woord gaan in die res van PSALM 119 al meer en meer voorkom; dit is nodig om ‘n goeie begrip te hê van wat die eintlike betekenis daaragter is. TO KEEP. Ek sien God en ek volg sy gedagtegang – en ek is getrou om vas te haak aan God se manier van dink. WAU beteken ook om te haak – om vas te pen.

Soos wat die woord ‘en’ oënskynlik ‘n onbenullige, onbelangrike woordjie is, so is die hake – die tentpenne – moontlik onopvallend. MAAR! Dis belangriker as wat ek besef dat ek die Woord moet onderhou! Moet vashou!

God is die kohesie en die adhesie wat alles bymekaar hou.

Let wel, dis nie net een koning nie. Meervoud! (vers 46). Voor wie sal ek nie skaam wees nie? Teenoor wie sal ek getuig? Teenoor die heilige God, maar ook aardse konings. Twee koninkryke word hier verteenwoordig. Nie net aardse leiers, voorsitters of base nie. Die ‘en’ is eintlik onsigbaar in hierdie woord; ons kan dit lees as ‘die Koning (van die hemel) EN die konings (van die aarde)’. ‘n Belangrike kantlynopmerking is dat God in rangorde eerste genoem word.

As ek nie skaam is om in twee koninkryke te praat nie, te getuig nie, beteken dit eintlik dat ek nie verward is nie; ek weet wat om te sê. God is die sentrale punt in vers 46 – dit mag lyk of Hy eintlik verskuil is daarin. As ek bloot fokus op die aardse koning, mag ek ontnugter voel. Maar hier is nie net ‘n horisontale verhouding ter sprake nie. As ek net horisontaal dink, kan dit my vat na skuld, skaamte en seer. Die belangrikheid van die vertikale verhouding plaas God in die prentjie is; so word die toue van die tent reg getrek. Reg geanker.

Het jy nog die LUS vir die Woord? Hoe meer jy dit lees, hoe meer kom die opgewondenheid oor wie God is na vore. Dis ‘n vreugde om te hoor hoe praat Hy (terug) met jou. Dit verander jou begeertes (Ps.37:4). Aardse begeertes en aanloklikhede word minder belangrik. Verlustig jou in Hom; dan sal Hy jou gee die begeertes van jou hart. My begeerte is dus nie net na aardse dinge nie; materiële dinge kan nooit bevredig nie. Wanneer God my hart se begeerte word, kan daar vervulling wees.

Oosterse meditasie waar jy jou leegmaak, is nie hier ter sprake nie. Wat hier met mediteer bedoel word, is om jou vol te maak met Woord. ‘n Vervulling! Verorber die Woord soos wat ‘n leeu sy prooi vreet. ‘n Leeu jag eers – so soek ek in die Woord wat die Here vir my wil sê. Hou aan lees. As jy ervaar hoe die Here met jou praat, dan sal jy jou verlustig in Hom. Wanneer ‘n leeu trommeldik gevreet is, brul hy – wanneer jy jou versadig met die Woord, hoor jy die Leeu van Juda brul…

Mat.5:6 Those who hunger and thirst for more of my righteousness will be completely satisfied. (Amp)

SAJIN sal jou altyd uitbring by RUS! Wat is die hoofboodskap van die Bybel? As ons besef wie ons is – en wie God is – kan ons by rus-in-die-Here uitkom. Godsdiens daarenteen is om te fokus op die werke wat jy moet doen. As jy vanuit rus lewe, is jy besig met die Christen-wandel: in verhouding met die Here.

Die prentjie wat SAJIN uitbeeld, is ‘n sekel met ‘n handvatsel wat heen en weer geswaai word; die lang lem sny die koringare op die grond af. Dit beteken ook ‘wapen’ – die Woord as die waarheid! Die lisensie om die wapen te hanteer, begin by die begin; by ALEF.

Die Woord is soos ‘n ploegskaar (SAJIN) – Hy wil sy skaar saam met ons in die grond laat insak. Wanneer die osse begin trek, sak die skaar so in die grond in om die sooie oop te gooi – die muise (en allerhande gediertes) peul dan uit. Die Here wil dit doen met sy waarheid: Hy wil dit diep laat insak in my hart sodat dit oopgekrap word. Wat aan die binnekant onsigbaar is, kom bokant toe: sigbaar.

Dis juis in die RUS-tyd – die kalibreertyd – wat God se Woord sigbaar word. Die grond word omgedolwe.

‘n Dwelmmiddel beheer jou denke; dit affekteer jou spraak; dit beïnvloed jou wandel (of jy reguit of skeef loop); hoe jy kyk. ‘n Mens kan van ver af sien wanneer iemand onder die invloed is. Die Woord wil ons op so ‘n manier afhanklik maak van Hom sodat ons gedrag onder die invloed is van die Waarheid. Dan sal ons rus, vrede en geluk ervaar – en die lekkerte van die lewe geniet.

Eintlik moet ek onttrekkingsimptome kry as ek nie die Waarheid inkry nie.

Die hele PSALM 119 het te doene met hoe ek kan verander – en hoe die Here my wil transformeer na SY standaard toe.

Dis om te onthou (:49) – om herinner te word – dat die Waarheid in my lendene is. In die diepste kern van my wese, dit is waar my manier van redeneer (en denke) verander. As dit gebeur, is hoop die noodwendige gevolg! Soms is dit nodig om geDENKtekens op te rig – bakens wat jou kan herinner aan waarhede wat jy op die lewenspad opgedoen het.

Om vertroosting te vind. Comfort. Hoe kan ons iemand troos?

Jy kan Hebreeus van regs na links lees (dis normaal vir die Hebreeuse taal), maar ook van links na regs. Die woord binne-in die woord ‘troos’ is NOAG. En van die anderkant af gespel, is die woord ‘noag’ weer GENADE. Daar is soveel genade in die storie van Noag.

As ek my denke orkestreer volgens die waarheid kan ek by rus (SAJIN) uitkom.

Noag het in die ark ingeklim! Dit was hulle REDDING! Chaos het uitgebreek op die aarde. Geen genade vir dié wat nie in die ark was nie. Geen genade vir sonde nie. Beskawings word venietig terwyl Noag rus. Die essensie van bestaan, is om in God in te klim. Noag het die vesoeningsbloed van Christus verstaan toe hy in die ark ingeklim het. Die hel het om hom losgebars. Die ark is opgelig en het gedryf bo-op hierdie gemors en oordeel. Boon-op het die ark nie ‘n stuurwiel gehad nie – nie ‘n roer nie. God het dit self gestuur.

Ons kan vanuit rus die lewe aanpak – met die wete dat God in beheer van my lewe is. Enige iets wat in my wêreld gebeur wat by boonste verdieping affekteer, is vir my ellende. Maar te midde daarvan kan ek rus beleef.

Hoekom sê dit in Genesis nie dit was more en dit was aand nie? Tydens die skepping het God na elke dag gesê: ‘Dit was aand en dit was more…’

Vandag verwys ons anders na een dag; ons sê die volgende: die dag begin met dagbreek in die more en wanneer die son sak, word dit aand – en so word die dag afgesluit nadat ons gaan slaap. As ons Genesis reg verstaan, begin die nuwe dag begin eintlik gisteraand al: ons rus eers voordat dagtake aangepak word. Ons rus eers. Ons vertrekpunt is om te lewe vanuit rus. Ons begin vanuit ‘n rus-verhouding met die Here. Ons kan Hom ten volle vertrou vir alles wat elke dag gaan gebeur.

Ek het gedink (:52) – dieselfde begrip as in die begin van hierdie perikoop word herhaal. Herhaling beteken altyd beklemtoning. Gedenk… gedink! Wat in ‘n mens se kop aangaan, is so bepalend van hoe jy leef. Denkpatrone word gevestig deur herhaling. Breinpaadjies word nuut geloop. Spreuke sê hoe jy dink, is hoe jy is!

Ons kyk graag na ander en sien hulle goddeloosheid raak. Maar eintlik is dit ‘n binnetoe-kyk om raak te sien wat nog nie strook met God se prentjie van my nie. Vers 52 verwys na situasies waarin God nie sentraal is nie.

Wanneer ons volgens menslike gedagtes dink, wil God ons denke rig. En as dit gebeur, is dit soos lofliedere wat om my gehoor kan word – ‘n koor waarvan ek deel is; om binne-in klank in te klim!

Iemand wat al deel was van ‘n koor, sal weet dit is ‘n klomp gemiddelde stemme wat iets bo-gemiddeld kan skep. Dis om in harmonie in dieselfde rigting te beweeg onder die dirigent se leiding. Om harmonieus klank te laat swel in crescendo’s. Om ‘n verskeidenheid persoonlikhede te rig. Op dieselfde manier kan baie gedagtes in een mens gekanaliseer word om spreekwoordelik ‘n loflied te wees.

Die perikoop sluit af op ‘n hoë noot. Wanneer ons harmoniseer en sinchroniseer met die Woord, dan is dit ‘n lied in die geesteswêreld. ‘n Nuwe lied word gekomponeer wanneer jy die Waarheid in jou binneste omhels.

Die Bybel is jou bladmusiek!

PSALM 119 is een lang halssnoer met aanmekaar gestringde pêrels. Multidimensioneel.

Die prentjie wat GET voorstel, lyk soos ‘n leer met drie sporte in. Dit praat van RUS want dit is die agtste dag. Dit is die dag waarop Jesus opgestaan het. Maar GET praat ook van moeilikheid – van oorlog. Oorlog moet altyd in vrede eindig. Om by rus uit te kom, is die wenstreep. Om ‘n hoër vlak van bestaan te voer – om die sporte van die leer te klim!

‘n Kindjie is in die Ou Testamentiese tyd op die agtste dag besny. Dit is egter meer as net ‘n fisiese gebeurtenis. In Romeine 2 praat Paulus van ‘n besnydenis wat in die hart gebeur. Nie net fisies nie. As ons agterkom daar is iets in ons hart wat vreemd en ontoelaatbaar is, kan ons dit bely. Dit lig die vlak van my bestaan na ‘n hoër niveau.

Jesus was dood. Morsdood. Nadat Hy opgestaan het, het Hy in ‘n opstandingstaat gefunksioneer. Soos wat GET sê: dit was ‘n hoër vlak waarin Hy beweeg het. Vir my en jou is die implikasie dat daar in ons ‘n sterf plaasvind in my ou mens.

Saad wat in die grond val, sterf voordat nuwe lewe voortgebring word.

Vers 57 sê: ‘Die Here is my deel’. My erfenis. My erfporsie. Die Here skilder die perfekte prentjie as voorbeeld. Dit is navolgingswaardig. Hoe meer ek van die erfporsie trek en dit deel van my lewe maak, hoe groter is die effek op my lewenskwaliteit.

Jou testament is uitgeskryf op papier – in woorde. In die Woord. Ons is besig om dit te bestudeer. As erfgenaam maak ek myself vertroud met die inhoud daarvan sodat ek op hoogte is van wat onttrek kan word. So maak ek die Woord deel van my lewenspatroon. Deel van my hartklop, Deel van my asemhaling. ‘n Erfgenaam kan egter slegs aanspraak maak op die testament wanneer daar dood ter sprake is. Jesus het klaar gesterf! As kind van God is ek geregtig op my erfporsie. En ek kry iets wat ek glad nie verdien het nie.

Genade is die deurlopende tema in hierdie perikoop. Genade is nie om net te doen wat jy wil en dan te sê die Here is genadig nie… genade omsluit al die begrippe wat tot dusver genoem is: oorlog, probleme, besnydenis. Genade is om te kry wat jy nie verdien nie, maar ook om nie te kry wat jy verdien.

Om spiraal-danse te maak romdom God wat die middelpunt van jou lewe is – dan verplaas ek my energie weg van myself af. Dan betree ek rus – en dan is die leer wat ek klim ‘n reaksie omdat ek genade verstaan.

Vers 59: ‘Ek het my voete laat teruggaan’. Wanneer een volk ‘n ander volk oorgeneem het, is die krygsgevangenisse uit hulle huise uitgehaal en die stad is aan die brand gesteek. Die oorwinnaars se boodskap is dat hulle nie na hulle huise kan terugkeer nie; dit is deur die vuur vernietig! Dus – ek erken ou gewoontes vir wat hulle is, maar ek draai my rug daarop. Ek strek my uit na dit wat voor my lê. In die regte rigting.

‘n Skaap kan nie self rigting hou nie; hy het ‘n herder nodig om hom in die regte rigting te lei – te stuur, te draai. Wanneer ‘n hek oop- of toegemaak word, veroorsaak dit soms ‘n drukgang vir die skape om deur te beweeg – of in vryheid of in beskerming.

Oordink. My gedagtes is soos ‘n tapeserie. Waarheid weef my prentjie reg: ek draai om en herinner myself aan Sy getuienisse. Meestal sien ons die deurmekaar van die onderkant van die weefmateriaal – dit lyk of ons besig is om te knoei. Wanneer die Here my insig gee in die bokant, dan sien ek ‘n ander prentjie. Ek sien die beeld hoe God my sien. Hoe ek dan steek vir steek aan hierdie tapeserie werk, reflekteer dieselfde prentjie wat God het. Vir my!

Daar is ywer, gemotiveerdheid omdat ek reeds gesien het hoe lyk die prentjie aan die bokant. ‘n Dringendheid wat nie moedeloosheid of hopeloosheid tot gevolg het nie. Daar is progressie met die opklim van die leer.

God se intensie met my is nooit vernietiging nie. Wanneer ek ‘n fout begaan (‘n verkeerde steek in die weefwerk begaan het), is Hy daar met ‘n liefdevolle regstelling. Hy staan nie gereed met die rottang om my te pynig nie. Die tema van hierdie perikoop is genade!

PSALM 119 is ‘n liefdesbrief wat Hy vir jou persoonlik skryf. Elke vers praat oor die verhouding tussen jou en God.

PSALM 119 praat dikwels van die goddelose, die dwase, die hoogmoedige, die vyande… Hierdie verwysings is nie na die mense rondom ons nie; dit verwys na die proses (soos wat ek teen die leer opklim) om daagliks vernuwe te word na die beeld van God. Die Goddelike statuur is reeds in my soos saad wat besig is om te ontkiem.

Ek kan God loof in die donker oomblikke van my lewe… hoekom? Omdat God goed is! God is altyd objektief goed. As mens is ek subjektief goed; ons is goed teenoor die mense wat vir ons goed is. Ons emosies speel hier ‘n groot rol; hoe ek voel teenoor iemand anders. Ons besluite word op een of ander manier geaffekteer om ten gunste van iemand op te tree. Of nie. Daarteenoor is die Here objektief goed teenoor my omdat Hy die groot plan oor my lewe ken. Die uitspansel van my klein lewetjie wat nog oor is, sien Hy alles gelyk raak.

God het die vermoë om uit te zoom – om die groot prentjie te sien. En wanneer die een klein dingetjie van een dag soos ‘n vergrootglas bekyk word, maak dit sin in SY oë. In perspektief, want Hy kan gelyktydig ook in-zoom. Soms verstaan ek nie, want my vermoë is slegs om kortsigtig vandag raak te leef.

Vers 64 praat van oorwinning – dis die tema van al die agtste verse van elke perikoop. Die afsluiting, die vol-maak, die afronding. Die aarde verteenwoordig die konkreke realiteite wat om ons is. Die fisiese sowel as die geestelike werklikhede waarbinne ons funksioneer, is vol van U genade! Daarin kan ek rus. Stresloos leef. Die begin van Romeine 5 sê die manier hoe ek intap by God se genade, is deur geloof.

GET – wanneer jy opstaan, meld jy aan vir oorwinning.

Jy kan iets kosbaars sit binne-in ‘n kruik – of in ‘n geweefde mandjie. Die kernboodskap wat hierdie perikoop onderskryf, is GOD IS GOED!

God is objektief goed!

Al weet ‘n mens teoreties dat God goed is, is daar steeds tye wat jy aarsel – veral wanneer omstandighede om jou twyfelagtig lyk. Ons het nie die groter prentjie nie. Die groter prentjie hou geen wyfeling in nie.

Ons het ‘goed’ nodig om ‘sleg’ te kan definieer. Omdat God goed is, kan ons onderskei tussen goed en kwaad. Jou onderskeiding kan slegs korrek wees as jou vertrekpunt reg is – as jou ALEF God se goedheid is. Dis nie nodig om al die kennis op te doen oor die slegte nie; die negatiewe openbaar homself as dit wat nie goed is nie.

God het sy beste in gedagte vir jou. Vir my. Goed – beter – beste… soms is ‘beter’ die vyand van wat ‘beste’ mag impliseer.

Hoe kan ek God prys selfs in onaangename, skrikwekkende situasies? Deur net te erken dat dit die beste plan is vir my wat die Here nou vir my in stoor het. Al verstaan ek nie alles nie. Eintlik gaan ek nooit alles kan verstaan nie.

Vers 65 gee ‘n platform vir hierdie perikoop: God kan nie anders as om goed te wees nie – dit is volgens sy Woord! Ons kan God se goedheid nie meet op grond van ons eie standaarde nie. Wat volgens ons goed is, mag dalk kort skiet en nie die hele prentjie skets nie.

Met ‘n goeie verstaanbare, hoorbare stem vertel John sy persoonlike getuienis:

Ek het keelkanker gekry – dit was in my stembande. Nou, soos jy hoor, praat is my werk! Vir my om te praat, is om te lewe. My lewensdoel is om die Woord te verkondig. Ek het vir my vrou gesê, as iemand stil is, is hy dood. In die tyd toe ek baie bestraling gekry het, was my keel nogal lekker rou – en ek het gebibber van die koors en al die goed. Een oggend kom sy in my kantoor in voordat ons op pad is na die bestraling toe – en dis toe dat ek vir haar sê: die Here is goed vir my! Ek is op ‘n goeie plek. Dis sy beste vir my! Al verstaan ek nie, is dit steeds sy beste. Al sou ek nooit my stem terugkry nie, is ek dankbaar vir al die kere wat ek my stem kon gebruik.

Müller se opmerking oor John se siekwees-tyd:

Ek onthou hoe ons saam gekuier om ‘n koppie koffie. Dit was in ‘n tyd wat John eintlik net boodskappe neergeskryf het. So het hy meestal gekommunikeer. Ek moes naby aan John sit om te hoor wat hy probeer sê; daar het geen stem uit sy mond gekom nie. Net bietjie asem. En ek het terug gefluister 😉. In daardie stadium het die Here gesê John se stem sal weer gehoor word; nie net figuurlik nie, maar ook letterlik. Dit was ‘n profesie wat waar geword het; dis enkele jare later en hier gesels ons oor PSALM 119. Ons praat oor die RADIO – en sy stem word gehoor! Ondanks meer as een spesialis se feitelike prognoses dat hy nooit weer sal kan praat nie, gesels ons met mekaar oor die lug.

Dis maar net een wonderwerkstorie van God se goedheid.

Moenie God se liefde aan allerhande omstandighede meet nie, want niks kan ons skei van God se liefde nie.

Hier is ‘n wenk aan al die getroude manne: wanneer jy vir jou vrou sê jy is lief vir haar, sit ‘n punt aan die einde van die sin. Moenie dit eindig met ‘n komma en voortgaan met ‘MAAR…’ nie. Dit is seker een van die kragtigste woordjies in enige taal; dit het die vermoë om alles uit te kanselleer wat voor dit gesê is.

Dieselfde gebeur hier in vers 69 – die vermeteles het liegstories vertel, MAAR… dit het geen effek op hom nie; dit word uitgekanselleer! Hier het die ‘maar’ ‘n positiewe effek; wat volg daarna is in kontras met die negatiewe uitspraak en die effek is dat hy nou met sy hele wese na God toe draai (en nie wegdraai nie) en luister na dit wat God sê.

Hierdie perikoop eindig met die boodskap dat die Woord nie vergelyk kan word met geld of materiële rykdom nie. God se Woord is meer werd as aardse besittings; niks daarvan gaan saam wanneer ek sterwe nie. Ons sê maklik ek het guns by die Here wanneer iemand my verrras het met ‘n besonderse geskenk… dit is egter slegs ‘n klein deeltjie van onverdiende guns. Die Here se guns lê egter in sy Woord! Dis geanker in sy Woord. En wanneer ek toelaat dat dit my verstand – my brein – orden, is dit iets wat geld nie kan koop nie. Dis die wortel waarom ek op ‘n hoër vlak van bestaan kan opereer. Kan léwe! Dit is die oorwinning wat vanuit die hart by die mond uitloop wanneer ons sê GOD IS GOED!

In beginsel het Daniël se vriende voor die tyd die saak vir hulleself uitgeklaar. Al sou hulle nie in die krisis gered word nie, sou hulle nie voor ‘n vreemde afgod buig en God se goedheid ontken nie. Hulle het ‘n vaste vertroue gehad in die feit dat God goed is.

Dit is egter nie so dat silwer en goud geen waarde het nie. Geld moet altyd ‘n bedieningsinstrument bly. Die gevaar is wanneer dit ‘n persoonlikheid word. In vergelyking met wat PSALM 119 verteenwoordig, is God se gesproke WOORD dit wat ware waarde het.

God se hand is die hele tyd besig om te werk!

God se metafisiese teenwoordigheid is soos ‘n kommatjie wat in die lug hang; nie op die aarde nie, ook nie in die hemel nie. Kom ons verduidelik die prentjie so: ‘n persentasieteken het ‘n ‘kommatjie’ aan die bokant, dan ‘n skuins-af streep en dan nog ‘n ‘kommatjie’ maar hierdie keer aan die onderkant. ‘n JOD bo en ‘n JOD onder. Die hand van die mens (boonste een) en die hand van God (onder). Die skuinsstrepie se betekenisinterpretasie is om by te voeg: ‘EN’! Nog ‘n pêrels word by die ander pêrels aanmekaar gestring.

By implikasie: God doen iets EN ek doen iets. God doen iets wat jy glad nie kan doen nie, maar dit wat Hy van jou verwag, is binne jou vermoë. So word ‘n dinamiese proses geaktiveer wanneer God se krag in my lewe losgelaat word.

Met jou hande raak jy aan dinge; jy neem iets in besit met jou hande. En daar is krag in jou hande. Manlikheid is nie ‘n pap handdruk nie. En jy GEE met jou oop hand en terwyl hy oop is, kan jy ook ontvang.

Die laaste vyf verse van hierdie periokoop begin elke keer met die woord LAAT… Daar is iets van ‘n imperatief hier in – iets wat geDOEN moet word. Dit vat hande met die begin van die perikoop wat net sê: U hande het…

Werke. Doene. Dis wat deur ‘n hand gebeur.

‘n Ander woord vir ‘laat’ is veroorsaak. Die Here is die een wat dinge veroorsaak. Dis Hy wat veroorsaak dat ek soos Noag gered kan word en ‘n hoër vlak van bestaan kan geniet.

Om wysheid te bekom, bring insig. Jy verstaan beter.

Spreuke 9:9-10 Gee jou aandag aan ‘n wyse mens en hy kry meer wysheid; leer ‘n regverdige en sy kennis vermeerder. Wysheid begin met die dien van die Here. Wie die Heilige ken, het werklik insig.

Insig word voorafgegaan met wysheid om te Here die dien. In die meeste situasies waarin jy jou bevind, is daar ‘n paar hande ter sprake: joune, die Here s’n, die duiwel s’n en ander mense s’n. Dis al die rolspelers. Jy kan kies waarop jy jou fokus plaas – verkieslik op die Here se hand!

Wanneer jy leergierig is om God se Woord te leer ken, is die natuurlike uitvloeisel dat jy dit interpreteer. Jy maak dit jou eie. Dit word deel van jou denke – van jou binne-mens. Dan het jy die vermoë om te onderskei – en dit gee jou die begeerte om op sy Woord te WAG. Dan WEET jy dat God regverdig is.

Die grootste wonderwerk is wanneer iemand gered word. Enige mens wat na ‘n geboorte in die natuur kyk, besef dis ‘n wonderwerk, maar dit oortref nie wedergeboorte nie. Die Here wil nuwe dinge tot geboorte bring in jou eie lewe. Ons sien God se hand in werking wanneer dinge soos ongeduld, haat, onvergifnis verander en ‘n lewe belyn word met God se plan.

Laat my hart opreg wees. Integriteit het ‘n skaars woord geword in ons samelewing. Mense moet op jou woord kan staatmaak. Jou JA moet jou JA wees. Jy het eintlik nie ‘n kontrak nodig om jou te verbind aan ‘n ooreenkoms tussen jou en iemand anders nie. Dis eintlik ‘n skande dat ons kontrakte moet teken, dit waar-merk en hof toe moet gaan om aan kontrakte gesag te gee.

Om SKAAM te wees impliseer verwarring. Deurmekaar. Die Here veroorsaak my om onbeskaamd te wees. Om met integriteit te lewe.

Daar is sekere dinge wat ek in my lewe toelaat om te regeer en dan is daar ook opinies en mense en dinge wat ek nie toelaat om in my lewe te regeer nie.

Die pelvis van ‘n geraamte het twee holtes waar die femur van die been inpas – dis ‘n poging om die prentjie van KAF te beskryf. As jy jou hand bakhand maak en jy bekyk dit van die kant af, maak dit ‘n bak. Jou voet maak ook so ‘n holte as jy na dit kyk van die binnekant af.

Daar word geweldig gewig deur die twee femurs van jou bobene gedra. Indien daar hier fout is, beïnvloed dit die manier waarop jy loop. Jou postuur. Dit is wat op ‘n fisiese vlak gebeur – maar ook geestelik. Dit is wat met Jakob gebeur het. Toe die Here vir Jakob in sy KAF aangeraak het. Sy wandel het verander. Fisies het hy mank geloop, maar geestelik was sy wandel van daardie dag af ook anders. Sy verhouding met die Here was nooit weer dieselfde nie. Hy het verseker geweet hy kon God vertrou – hy kon makliker oorgawes maak.

Gen.32:25-28 Toe die Man agterkom dat Hy nie vir Jakob kan wen nie, het die Man, terwyl Hy met hom stoei, vir Jakob in die heup geslaan, sodat dit uit die potjie gespring het. Die Man het vir Jakob gesê: Los My want die dag breek. Jakob het geantwoord: Ek sal jou net los as jy my seën. Toe vra die Man: Wat is jou naam? En hy antwoord: Jakob.

Die femur het uitgespring en was ontwrig uit die KAF uit.

Hierdie perikoop (Ps.119:81-88) vergelyk goed met dit wat God vir Josua gesê het: Elke plek waar jy jou voet neersit, dit gee ek vir jou (Jos.1). Om oor te gee – om God te vertrou – is die voorvereiste om die grondgebied in te neem.

Daar word na KAF verwys as die koninklike alfabetletter. Wanneer God op die troon van my lewe sit – en ek in nederige oorgawe wandel – gee God nuwe grondgebied waaroor ek kan heers.

Dis ‘n ander woord vir heupe – die kern van jou bestaan. Efe.6:14 praat van die lendene wat omgord moet wees. My gedagtewêreld – daar waar ek idees vorm – is ondergeskik aan God se wil. Dit veroorsaak ‘n hoër vlak van lewe waar ek besef die geveg is nie myne nie; dis die Here s’n.

Almal is die hele tyd besig om met hulleself te gesels. Wat ek in my onderbewuste bêre, word in die proses georden volgens God se Woord. Hoe ek wandel strook met wat ek sê… en God is bekend met dit alles.

Om God se beskerming te geniet, is opgesluit in KAF: veilig onder die bakhand-vlerk van God – soos wat Ps.91 so mooi verduidelik.

Hierdie agt verse is oorkoepelend ‘n uitroep van nood. ‘n noodkreet om hulp. Om betekenis te kry. My hand is leeg en smag daarna om gevul te word. My siel smag na betekenis. Verander my waardelose gevoel en herstel hoop. Ek soek eintlik na redding. Na vryheid.

As mens het ons menslike, natuurlike, vleeslike impulse. Reflekse. Instinkte. Die oomblik as ek dit besef en ek buig my voor die Here met my hande bak (KAF) voor Hom, kan ek oorgee. Dan word ek ‘n dienskneg.

Beter gesê: ek het U Woord nie afgeskryf nie. Ek hou vas aan U beloftes al vra ek wanneer…

Gee my insig sodat ek kan sien wat die waarheid is. Hoe kyk ek na ‘n situasie? Die Here werk aan my visie – soos wanneer jy nuwe lense kry na ‘n besoek aan die oorarts. Die waarheid dat GOD IS, kan ek beter insien. Ek weet dat Hy teenwoordig is! Ek kan raaksien wat die Woord sê hoe ek kan optree?

Ons sê soms ek kry hond se gedagtes… - dis hopeloos! Maar God se gedagtes, kry ek in sy Woord. dit maak my lewend. Dit is heeltemal anders as net vae, onduidelike idees. Die Bybel is tot ons beskikking. Wanneer ek dit daagliks biddend lees, word ek versterk. Quicken! God se gedagtes is liefdevolle goedheid wat my lewe onherroeplik beïnvloed.

God se liefde vir ons is so oorweldigend! Hy het elkeen van ons ewe lief. Ewe veel! Veel beteken BAIE! As ek die Woord omhels, gee dit sin aan die lewe. God het nie witbroodjies nie, maar Hy het die vermoë om jou soos een te laat voel.

Dis belangriker om te weet dat God jou liefhet as wat dit is om Hom lief te hê.

Hier in die middel van die alfabet het LAMED ‘n lang nek. Prominent soos ‘n herder se staf, ‘n juk en ‘n mannetjie wat op ‘n groot halwe sirkel sit. Wie sit op jou troon? Die Man met die spyker in sy hand sit op die troon. Op die troon van jou hart – jou binneste wêreld; die middelste van jou menswees.

Hier gaan dit nie oor godsdiens nie; dit gaan oor verhouding. Die feit dat ‘god‘ deel uitmaak van die woord godsdiens, beteken niks. Godsdiens is iets wat jy aan die buitekant aanplak; jy kan ‘n boksie afmerk om te sê ek het dit gedoen terwyl daar geen sin in is nie. Dit mag dalk ander mense beïndruk soos witgepleisterde grafstene. LAMED kyk na die binne-wêreld om te sien wie sit daar op die troon.

Hierdie perikoop is nie ‘n algemene lering nie – dis spesifieke instruksie. Daar word nie in die wind geskied nie, maar doelgerig na die teiken gemik. Die leringe in PSALM 119 bou op mekaar. Dis ‘n volgende pêrel wat saam met die vorige een gestring word. Maar dit vat ook hande met die eerste pêrel: die ongeleerde os word ingespan en geleer word hoe om in hierdie juk te trek saam met die geleerde Os, ALEF.

2 Tim. 3:16-17 – die hele Skrif is ‘n inspirasie van God. Die jong os wil die hele tyd sy nek omdraai. Hy moet nog geleer word. Kort-kort word sy nek instruktief reggedraai. Kyk vorentoe in die rigting waarheen jy beweeg. Alle inspirasie is tot voordeel van jouself. Die Woord gee instruksie van hoe om jou te gedra binne die juk wat God op jou nek sit.

Die Woord van God is instruktief! Dis die kern van hierdie LAMED-perikoop. VIR EWIG! Our eternal purpose! Ons eindbestemming, as gelowige, is vir ewig saam met God te leef. Einddoel!

Waar is die hemel? Die lug bokant ons is die hemelruim. Die uitspansel sluit die sterre in. God is egter orals. Vir Moses het God gesê: EK IS. En Hy is NOU – en vir altyd! Vir ewig. Anderkant tyd en ruimte en materie – maar ook binne tyd en ruimte en materie.

Ps. 139 eggo hierdie begrip dat ons nêrens heen kan wegvlug van God af nie.

Hemel is waar God is.

Die Woord is onsigbaar – altyd teenwoordig (of jy hom sien of nie). En die Woord is autoritêr. Die onsigbare Woord se doel is om orde en harmonie te bring in my menslike gedagtes. My diepste binneste.

Dit wat onsigbaar is, maak die Bybel sigbaar. Verder is die Woord onveranderbaar, onaantasbaar met beginsels en waarhede wat my leer van verhouding. Ek ontdek my rol daarin!

‘n Militêre garisoen is forte wat opgestel is om beheer uit te oefen oor ‘n spesifieke landgebeid; om orde te bring. Sy Woord is dus orals daar soos militêre buiteposte toegerus met soldate wat veiligheid bewerkstellig. God se militêre teenwoordigheid is hier om harmonie in my kop te bring. Want daar is baie goed wat ons koppe deurmekaar kan krap. Dis gesrusstellend om te weet dat ek beveilig word.

U trou is van geslag tot geslag. Alles beteken alles. Alles is onder God se beheer; niks gebeur sonder sy toesig nie. Alle dinge is diensknegte tot sy groot plan.

Die kern is ORDE. Alles gebeur volgens God se orde. God is nie buite beheer nie. Niks kan Hom onkant betrap nie. Die waarhede in sy Woord is vasgelê; dit sal nooit verander nie – daar kan nie mee gepeuter word nie. Dit is gevestig. Dit staan vas. Jou doktrine mag moontlik skeef wees, maar dit maak nie die waarheid anders nie.

Die spreekwoord sê: die wiel sal draai, maar God is in beheer. Hier is twee groot waarhede in opgesluit. Eerstens: God is soos ‘n wiel – Hy het nie ‘n begin of ‘n einde nie; Hy is die Beginlose en Eindelose. Die Alfa en Omega. En tweedens: God is in beheer. Daar is nie wanorde nie. Dinge mag op die oomblik buite beheer lyk – nie soos wat jy beplan het nie – maar omstandighede het nie die krag om God te affekteer en Hom buite beheer te plaas nie.

Hy is nie ‘n aannemer van persoon nie, Hy trek niemand voor nie, maar sy guns is opgesluit in myself wat gehoorsaam in die juk saam met Hom trek. Dis tot my voordeel om God toe te laat om my nek vorentoe te draai – anders gesê: om nie die padtekens langs die pad te ignoreer nie.

Wanneer verlustig ek my in die Here? Is dit wanneer ek elke Sondag kerk toe gaan? Bestaan my stiltetyd uit ‘n gesang wat ek sing? Doen ek daagliks Bybelstudie? Dit is wanneer ek ag slaan op die Woord se waarskuwings, wanneer die Woord met my praat oor my ego wat die voortou wil neem. Met ander woord wanneer ek toelaat dat die Woord my ego verslind. Op so ‘n manier voed die Woord my! Dan is ek besig om mysef te verlustig in die Here.

Dis nie net wanneer ek lus het vir die Here nie – die Here is altyd lus vir ons. Wanneer ek toelaat dat God se Woord my verlustiging is, laat ek toe dat ek van binne (hier van die LAMED af) regeer word. Hy is op die troon en ek leer die beginsels van sy koninkryk.

Die instruksies en beginsels van die Woord verkwik my siel. Dit leer my hoe om te dink in elke situasie. My gedagtegang kry koers en die uitvloeisel is LEWE!

Ps. 23 – U verkwik my siel. Dit is in dieselfde kategorie as herlewing; iets wat dood was het lewendig geword. Wonderwerke is egter ‘n klein deeltjie van herlewing. Wanneer ek herleef hoe om my boonste verdieping vars te laat dink, is dit soos ‘n skaamgroen grasspriet wat lewnskragtig groei. Dan volg die nuwe openbaringe in die Woord. Vars ontdekkings!

Aan U behoort ek – wanneer ek erken dat ek aan God verbind is, het ek vrymoedigheid om om hulp te roep. Verlos my. Dit gee betekenis aan die situasie waarin ek my bevind.

Hoe soek ek die Here se bevele? Om navorsing te doen – om forensiese soektogte te onderneem, om fyner besonderhede na te vors, om met die vergrootglas God se instruksies te ondersoek. Om selfs die oënskynlik onbelangrike woorde in die Bybel na te vors.

Al ervaar ek die humanistiese ou mens in my wat wil opstaan, sal ek die intellektuele en emosionele gedagtes ondergeskik stel aan beginsels van die Woord. Soms moet ons die emosie uithaal en na die koue feite van ‘n situasie kyk sodat ek ‘n gesonde oordeel kan fel. Om die volle waarheid – nie net ‘n halwe stukkie waarheid nie – te ontdek, slaan ek ag op dit wat ooreenstem met die getuienisse van wie God is.

Hoekom kyk jy in die spieël voordat jy by die huis uitgaan? En hier praat ons nie net met dames nie, mans doen dit ook… jy kyk in die spieël nie net om te sien wat reg is in jou mondering nie, maar waar is daar iets wat nie reg is nie. Waar moet jou hare gekam word? Is daar iets in jou kleredrag wat verkeerd is? Is jou kraag reg? So spieël ons onself in die Woord.

Dis wat ek sien: God se prentjie in die spieël. Alle ander vorms van perfeksie het limiete. Niks is perfek nie, behalwe U Woord. ‘n Vierkant is slegs ‘n vierkant wanneer dit perfek is; elke hoek moet 90 grade wees en al vier sykante moet ewe lank wees. As een sy net effens skeef is, is dit nie meer ‘n vierkant nie. Die agtste vers in hierdie perikoop eindig weer-eens op ‘n klimaks – soos elke agtste vers van elke perikoop. Om op ‘n hoër vlak van bestaan te leef. By implikasie is daar dus ‘n laer vlak waarop jy kan bestaan. Mediocre. Al is ek in my menswees onvolmaak, trek die Woord my die hele tyd op na die vlak van hoe God my eintlik sien; God se prentjie van my is altyd beter as my eie spieëlbeeld. Heavenly persona.

Water wat na die see toe vloei, veroorsaak ‘n aanhoudende beweging. Dit vloei eintlik oneindig – MEM verwys verder ook na storms; chaos!

Die alfabetletter is ‘n agterstevoor C met ‘n strepie voor dit. LAMED en MEM bestaan uit die somtotaal van 26 letters – die woord HERE bevat ook 26 letters.

Wat beteken dit as die Koning op die troon van jou hart sit? Hy wil die heerser wees van jou hele menswees – daar waar jou diepste gedagtes is; in jou lendene. Ook daar waar chaos is.

Oorkoepelend wil hierdie perikoop sê hoe goed dit is om jouself in God se Woord te verlustig. Soos water wat vloei, mediteer ek op U Woord – Ononderbroke. Die Engelse tydsverwysing is present continuous – ‘n aanhoudende gebeurtenis. Hierdie begrip herhaal hom in vers 98: WYSER AS en in vers 100: MEER AS en vers 103: SOETER AS – en die begrippe ‘vir ewig’ en ‘dag en nag’ onderstreep hierdie golwende effek van die Woord wat voortduur. Nie ‘n einde nie.

Drie keer word daar na wysheid verwys (verse 98, 99. 100). Die Woord maak my wyser as my vyande, my leermeesters en ouer mense. Belangrik om te onthou dat God die oorsprong is van alle wysheid. Die Bron!

In my is daar haters van die lig. Wanneer ek deur nuwe lig-ondekkings gekonfronteer word, ontbloot dit my diepste wese. Dis egter geen rede tot skuldgevoelens wat jou tot stillstand wil ruk nie. Vir ons skuld is daar reeds betaal. Erken dit en bely dit en gaan aan met lewe!

Is dit om jouself te gesel? Moet jy depressief raak oor die foute wat begaan is omdat die Lig dit nou openbaar het? Nee. Ek het vrymoedigheid om na die troon te kom met dankbaarheid en blydskap omdat daar reeds betaal is vir daardie sonde. Erkenning van die foute hoef jou nie te kniehalter nie; dis bevrydend!

Soms leer jy by jou kleinkinders. Of by ouer mense as jy. Of by jou eie portuur. Daar is baie leermeesters in die lewe. ‘n Mens leer beginsels waarvolgens jy kan lewe. Leergierigheid is ‘n gesindheid wat solank as wat jy lewe, nooit moet ophou nie. Sodra jy dink jy weet genoeg, dis die dag wat jy begin om op te hou lewe!

Wysheid kom saam met grysheid… dis slegs die waarheid wanneer senior burgers hulleself ondergeskik stel aan God se Woord. net omdat hulle ouderdom in jare meer is, impliseer nie noodwendig hulle is uitgesorteer nie. Tyd saam met God bring rypheid op alle vlakke. Ervaringe en bepeinsinge oor wie God is, is die string wat die pêrels aanmekaar gesnoer hou.

Waarmee voed jy jou gedagtes? Het dit voedingswaarde? Meditasie is die voedingsprogram hier binne-in jou hart. Soos ‘n leeu wat sy prooi vang en verswelg, so verteer ek God se Woord. Dit is wat my voed. Dit word deel van my bloedstroom: van my denke, van my beredenering, van my bestudering – selfs dit wat ek lees en memoriseer, beïnvloed my spraak. Ook dit waarna ek luister, het ‘n uitwerking op die vitamine van my voedingsprogram.

Dis opvallend hoeveel keer in hierdie gedeelte daar na die self verwys word: ek! Daar is sekere dinge wat net ek kan doen – niemand gaan dit vir my of namens my doen nie. Dis belangrik om te weet wat vir my goed is om te doen – of nie te doen nie. Of wat vir my nie goed is om te doen nie. In hierdie sin is dit goed as ek myself kniehalter van verkeerde weë – vers 101: Ek het my voete teruggehou van elke verkeerde pad. Dit is om ‘n effort in te sit om nie op ‘n disfunksionele pad te loop nie.

Ons skeppingsdoel is om God te soek in al ons weë – en ons lewensdoel daarvolgens in te rig sodat die mense om my God kan sien.

Hierdie sewende vers in hierdie perikoop praat van oorlog. Oorlog word gevoer om groter vrede as uitkoms te verkry. Groter gebiedsuitbreiding met vrede. Soet vrede as die banier van orde.

‘n Valse pad is ook ‘n pad van meer as een denkrigtings; om te wik op twee weë. Iets met meer as een visie lei tot divisie. To be double minded. Om nie die leuenpad – die valse pad – te kies nie, veroorsaak ‘n hoër vlak van bestaan. Lewe! Weer-eens eindig hierdie perikoop op ‘n hoë noot – want ek het insig gekry om dit wat my weerhou van rus, te vermy. Sonder dubbelsinnigheid en dubbelhartigheid volg ek die regte padtekens.

Soos golwe is God se Woord orals. Altyd by my. Onophoudelik.

Seker die mees aangehaalde vers in PSALM 119 – U Woord is ‘n lamp vir my voet en ‘n lig op my pad.

NOEN - Elke letter is eintlik ‘n woord en ‘n omskrywing met baie inligting. Wanneer jy voor die Waarheid buig en toelaat dat dit oor jou heers, begin ‘n proses; saad ontkiem. Opstanding. Jy sit ‘n saadjie in die grond - in die donkerte – en kort voor lank breek dit die grond oop. Die waarheid wat in harte gebêre is, breek deur. Dit word sigbaar en kan op so ‘n manier ‘n verskil maak.

Die geboorte van die kerk word simbolies uitgebeeld as ‘n vis wat swem. Daar is lewe; oorwinnende lewe vir die kerk!

NOEN se syferwaarde in die ou Hebreeuse taal is vyftig. Dit was aan die orde van die dag dat slawe elke vyftigste jaar vrygelaat is. Jubilee is die feesviering van die kinders van God se vrylating. Ons is vrygelaat van sonde; van skuld, skaamte en seer. Ons word vrygelaat van godsdienstigheid sodat ons die kwaliteit van ‘n opstandingslewe kan geniet.

Eiendom wat vir een of ander rede nie meer deel was van die familie se eienaarskap nie, is ook teruggegee. ‘n Jubilee-jaar is ‘n oorwinningsjaar. In die Zoeloe-taal praat hulle van jabula – dis ‘n op-en-af-spring van vreugde! ‘n Tolletjie-draai-in-die-rondte.

Dit is sleutelwoorde in hierdie perikoop. Torah vewys na beginsels waarvolgens die koninkryk van God werk. Oorspronklik het ‘torah’ nie na die wet verwys nie; wet klink soos iets wat jy moet doen – met ‘n vingerwysing! Wanneer daar gepraat word van ‘n lewenspad word daar verwys na ‘n denkrigting wat ingeslaan word; hoe ons moet dink! Ons brein is baie betrokke – en hoe ons gebeure interpreteer is van kardinale belang. Die Woord is die maatstaf, nie jou eie verstaan van dinge nie.

Dis ‘n belangrike begin van hierdie perikoop; die Woord spreek ons eerste denke aan. Hoe ons dink, veroorsaak lig of donkerte op ons pad. In vers 105 verteenwoordig ‘lamp’ die opstandingskrag – die opstandingsmanier van dink! Van redeneer.

Wanneer is die Woord vir my ‘n lamp op my pad? Wanneer ek dit lees. En bedink! En beredeneer. En memoriseer. Dis ‘n vervlegde aktiwiteit.

Dit waarin die lamp gehul is, verklap jou denke – maar ook jou emosies wat verlig word! Wanneer denke die omhulsel is vir die lamp, bring dit geboorte tot gevoelens. As jy sleg voel oor iets, is daar êrens fout met jou denke; jy is moontlik nie besig om in die lig-pad van die waarheid te loop nie. Die Woord is daar om ons rasionele denke te orden in my boonste verdieping.

Jes.1:18 ‘Laat ons die saak uitredeneer…’ daar is ‘n gesprek in my denke tussen my en God – nie om die argument te probeer wen nie, maar om eerlik te wees oor hoe ek gedink het sodat ek by insig kan uitkom. Dit is niks anders as gebed nie.

Insig vir elke tree wat ek gee, is noodsaaklik. Vir nou! Dis nie ‘n skietlamp om in die toekoms vooruit te sien nie. Dis ‘n afhanklikheid van my daaglikse brood.

Die gesindheid waarmee ek die Woord betree, is belangrik. Moenie die Woord vat as jy nie besluit om dit te gehoorsaam nie. Maak ‘n wilskeuse om dit te volg. Om te sweer, is om toe te laat dat God jou terug neem na sy voete toe. Om die Woord te onderhou! Dis ‘n wilsbesluit om lewend gemaak te word na God se Woord.

Die lewe bestaan uit pyn; baie toetse en uitdagings wat nie ontsnap kan word nie. Maar in die proses kan ek die Woord toelaat om my te verkwik binne-in die situasie. Wanneer word ek verkwik? Om God se gedagtes te dink, verkwik my. Dit het ‘n invloed op alle vlakke. Die hele Bybel leer my hoe om te dink.

Wanneer die Woord my aanspreek, het ek die keuse om aanpassings te maak.

Self is ek in beheer van my siel, maar ek kies om beheer oor te gee. Tog gee ek vrywillig oor. Ek tree verantwoordelik op deur my beheer onder God se beheer te plaas – dit is ‘n vrywillige offergawe. Soms kies ek teen my eie grein in deur God se Woord bo myne toe te laat in my lewe.

Dis die binneplek in jouself waar jy gesprek voer – om by oorwinning uit te kom. Hierdie perikoop eindig ook met binne-gesprekke wat bestuur word deur die waarheid en koninkryksbeginsels. Spreuke sê: ‘Bewaar jou hart meer as alles wat bewaar moet word.’

Soos wat ‘n mot wat van die donkerte af inkom en homself om die vlam van die kers vladder en ten einde dood neerval – soos ‘n perd in die wildernis wat baldadig rondhardloop – soos ‘n swaeltjie wat in die lug rond speel… dit is hoe die waarheid vreugde verskaf aan ons diepste wese.

God se alomteenwoordigheid is soos die onsigbare golwe wat in die lus opgevang word. Dit is daar om ons te stabiliseer. Dit beveilig ons. Dit ondersteun ons. Ons word bewaar. Dit is ons skuilplek. ‘n Skild. Sekuriteit.

Soos ‘n doring, ‘n distel, aan ‘n skaap se wol vashaak, so haak God aan ons; Hy klou vas! SAMEK. Die distel gryp aan die wol vas en los nie – ‘n dankbare, vaste vertroue in God se redding. ‘n Vertroue dat daar verlossing is in God se reddende krag. Hy red jou nie altyd uit die omstandighede nie; Hy red jou binne-in die omstandighede. Soms verander die omstandighede – net soms! Maar ongeag of daar verandering is of nie, God se konstante klou aan my is my behoud. Dit hang nie af van wat ek doen of regkry nie; alles hang af van wie Hy is. Alles is klaar aan die kruis vasgemaak. Wanneer ek ook so aan Hom vasklou, gee dit my hoop.

Wanneer ek God in die midde van elke situasie sien, het ek hoop – nie wanneer ek valse verwagtinge koester nie. Daar is ‘n spanningslyn tussen wat ek wens (of wat ek dink ek verwag) en die werklikheid daarvan. In hierdie geval is dit ‘n werklikheid dat ek op God kan hoop. Dis nie ‘n vladderende , flietende hoop nie.